Vivian Sevenich maakt rentree na zeven maanden: “Je bent ineens supporter in plaats van speler”

In dit artikel:

Vivian Sevenich keerde eind februari na bijna zeven maanden afwezigheid terug in het water bij haar club in Italië, nadat ze geopereerd was aan haar pols en een lange revalidatie doorliep. De Nederlandse international, die sinds haar EK-debuut in 2012 een vaste kracht in Oranje is, moest daardoor het recente Europees kampioenschap vanaf de zijlijn volgen terwijl het team goud veroverde. Vanuit Sicilië zegt ze dat het goed voelt weer deel uit te maken van een team en niet langer vanaf de bank toe te kijken.

Tijdens haar herstelperiode ervoer Sevenich het gemis intens: waar ze vroeger alles van teamdynamiek en voorbereiding van dichtbij meemaakte, moest ze nu via livestreams toekijken en voelde zich meer een buitenstaander. Tegelijkertijd overheerste trots over de prestatie van de nieuwe generatie, die volgens haar laat zien dat de opgebouwde basis door de jaren heen wordt voortgezet.

Naast trots uitte ze frustratie over de magere publieke aandacht voor het vrouwenwaterpolo. Volgens Sevenich blijven de successen van Oranje — het winnen van finales — onderbelicht in vergelijking met de aandacht die andere teams krijgen voor relatief kleinere prestaties. Ze vraagt zich hardop af wat het team nog meer moet doen om de zichtbaarheid te krijgen die het naar haar oordeel verdient.

In haar eerste minuten terug in competitief verband speelde ze voorzichtiger: oorspronkelijk zou ze alleen op de bank zitten en misschien één verdedigende actie doen, maar uiteindelijk kreeg ze iets meer speeltijd en stond ze voornamelijk op positie 1 om haar betrokkenheid rustig op te bouwen en de zware duels te vermijden. Na zo’n lange afwezigheid moest ze ook wennen aan een nieuwe clubomgeving, andere tactieken en een andere taal.

De revalidatie bracht ook positieve kanten: ze kreeg meer tijd voor familie en vrienden, iets wat bij een druk topsportleven vaak ontbreekt. De duidelijkheid over de herstelduur — rond zes maanden — gaf haar bovendien rust, omdat ze wist dat het EK niet haalbaar was en ze niet onnodig op tijd hoefde terug te rushen.

Nu ze weer wedstrijdfit wil worden, is de blik gericht op de toekomst en een mogelijk terugkeer in Oranje. Een belangrijk doel is deelname aan de World Cup later dit jaar in Nederland, iets wat voor haar extra betekenis zou hebben omdat het op eigen bodem is.